Wat gisteren een zeer rustige avond beloofde te worden, werd brutaal verstoord door een krijsende en bloedende Taxi die al strompelend naar de 1ste verdieping stormde, waar your truly zat te computeren.

Bleek dat Nemesis, een buurtkater, alias De Tank, onze Taxi nogal toegetakeld had. Neelix, de plaaggeest bij uitstek van Taxi, was totaal van zijn melk, gekneld tussen impulsieve ‘komlaatnekeerzienwaarhetpijndoet’ en ‘oei, ze heeft zoveel pijn dat ik haar maar best met rust laat’. Om dan maar als een kleine, gekooide tijger met dikke staart, duidelijk op oorlogspad en machteloos tegelijk op en neer te ijsberen. Gelukkig blijkt het nogal mee te vallen; Taxi is een beetje bekomen, bloedt niet meer en ligt zich nu te wassen in de kuipzetel met voorverwarmde handdoek. Neelix blijft aan haar zijde, op een respectvolle kleine afstand.  Onze Neelix is nl. nog niet vergeten dat Grote Zus hem vaak verdedigd heeft in de tuin tegen De Tank.

Ze hebben geneuzeneuzd (Neelix deed dat heel voorzichtig) en Taxi miauwde iets met een hoog stemmetje. Neelix scheen het maar al te goed te begrijpen; hij heeft haar sindsdien niet meer uit het oog verloren. Geen moment. Of van haar zijde geweken. Ik denk dat ie stiekem gezegd heeft: ‘ik ga veel meer boterhammetjes eten zodat ik nog sterker wordt en dan sla ik die Nemesis beurs.’

Ondertussen heb ik hier in de nachtelijke uren (Taxi’s gekrijs galmde nog na in mijn hersenpan) gebroed op een actieplan waarvan Nemesis niet terug zal hebben. Op dit eigenste moment is mijn ventje bezig met een Lego Borgnanoprobe, die telegeleid én met akelige precisie op een rectale collision course richting Nemesis gelanceerd zal worden. Het effect van Borg nanoprobes in Nemesis’ achtersteven zal snel en meedogenloos zijn; zo supersonisch dat niet alleen de probe maar ook Nemesis’ stembanden via zijn keelgat geëvacueerd worden. Dat, lieve mensen, noem ik ‘A taste of his own medicin’. En dan mag ie blij zijn, dat ik zelf niet manu militari ingrijp; anders zat ie nu al, compleet gedesintegreerd en netjes in een verzegelde briefomslag, te wachten in een brievenbus van de buren. Waarvan ik, gelukkig voor hen, de naam en adres niet ken. Ik heb nl. ook grote, zakomslagen voor het wat grovere werk. U begrijpt ongetwijfeld wat ik bedoel.

Maar ik ben echt wel pacifiste hoor, tot ze aan de fysieke integriteit van mijn dierbaren raken.

En nu ga ik wat ijsblokjes op mijn hoofd leggen; mijn bloed kookt nog steeds over.

Voor elk van u nog een prettige zondag.

Advertenties