Gisteren aan de kerstdis kabbelt Bruce Springsteens ‘Streets of Philadelphia’ door de luidsprekers en nog geen harteklop later denk ik aan jou, lieve Sas. Hoe dapper en koppig je was, tot het eind, hoe verwonderd je bleef kijken naar het leven. Hoe hilarisch het was om je blog te lezen, nu nog, ook al ben je niet meer onder ons. En ik ben voor de eerste keer op een rare manier dankbaar dat sinds je vertrek Streets of Philadelphia onlosmakelijk met jou verbonden is.

Leven is een gruwelijk ding soms, met veel te weinig krediet voor mensen die daar meer dan ook recht op hebben. Terwijl jij één van de weinigen was die anderen altijd krediet gaf. Onvoorwaardelijk. Vanzelfsprekend. En zo is de cirkel weer rond, ook al is dat allerminst rechtvaardig.

Warme knuffels aan gene zijde (met peperkoek, heerlijk warme chocolademelk, gepofte kastanjes en een lekker knus dekentje). En met een hele tros viervoeters als bengelbewaarders aan je voeten.

Advertenties