Het wereldkampioenschap veldrijden: weken heb ik ernaar uit gekeken. En voor u zich verslikt in uw zondags eclairke; ja, ik ben van vrouwelijke kunne en toch de enigste thuis die enthousiast en – ahem nogal verbaal – het voetbal en wielrennen op  de beeldbuis volgt. Mijn ventje weet wel beter dan de zapper te confisceren tijdens Sportweekend; het risico op een interfamiliale excommunicatie is iets te groot.

Vandaag was het dus zover: en uiteraard supporter ik voor Sven Nys, of wat had u gedacht. Dat sérieux, die discipline, dat compleet alles wegcijferen voor zijn sport, ik heb daar een onnoemelijke bewondering voor. Om maar te zwijgen van het respect en sportiviteit jegens zijn tegenstanders; er zijn er niet zovelen met zijn maturiteit. Helaas voor Sven, had Niels Albert vandaag een afspraak met de geschiedenis: er stond geen maat op, alle duivels werden ontbonden; alle frustratie van een mislukt seizoen vol van tegenslagen, van zich af gefietst. Zijn trainer tot tranen bewogen; krop in de keel; zo schoon. Die glunderende snoet, die branie waarmee The Unstoppable Niels over de finish reed, mijn ogen gingen er zelf van jeuken. Dat is sport, en emotie: geraakt worden door een overwinning van iemand waarvoor je niet supporterde. Niels; dikke proficiat, Sven; je blijft een Grote Mijnheer. En vandaag was het een superbelgische dag; de zeven eerste plaatsen ingenomen door Belgen. Stybar stond erbij en keek ernaar. En Onzen Grote Albert (II) glunderde van kop tot teen.

Om het volmaakt te maken moest enkel Djokovic dat Spaanse Duracell konijn Nadal nog in de pan hakken in de finale van de Australian Open vandaag. Wat ook gebeurde. En zo werd het toch nog een fijne zondag.

Advertenties