Deze ochtend lees ik het nieuws van het overlijden van Whitney Houston en hoewel het niet bepaald onverwacht was (helaas ging het al een aantal jaren bergaf met haar), ben ik toch verrast. Niet zozeer door het plotse ervan, maar wel door al die – bijna oprechte – tranen plengende collega’s, die voor de camera, mediageniek en met trillende, bijna stokkende stem, kenbaar maken hoe aangeslagen en geschokt ze wel zijn door het trieste nieuws, godbetert, aan de vooravond van de uitreiking van de Grammy’s. Een cynicus zou zeggen dat La Whitney perfect timing had, al is het perfecte in deze context lichtjes ongepast. Ze zou een Grammy uitreiken tijdens de feestelijkheden, die – u raadt het al – ondanks haar dood – toch gewoon doorgaan. The show must go on, weet u wel.

En uiteraard volgt de kuddegeest op de sociale media, men put zich uit in nieuwe hashtags, de radio en TV staan te trappelen om alle Houston hits nog eens zot te draaien. Het weze haar gegund, daar niet van. Liever dat dan de beelden die de media baardenlikkend rondstrooide van een duidelijk onder invloed zijnde zangeres op het podium tijdens haar laatste wereldtournee. Om maar te zwijgen over haar entourage die het überhaupt toeliet dat ze in zulke omstandigheden optrad.

Waar ik alleen zo pissig van wordt, is dat de Hollywood stars en starlettes, waarvan een aantal toch zeker zelf ervaringsdeskundigen zijn, nergens te bekennen waren om een artieste met zware verslavingsproblemen, een helpende hand te reiken. Waarom zouden ze ook: hypocrisie en nijd zijn nu eenmaal de vaste waarden in het Amerikaanse Walhalla van de Hollywood Hills. Een mooie verzameling neurotische, extreem narcistische borderline personaliteiten; in een leeuwenkuil maak je makkelijk meer kans. Een perfect perfide huwelijk tussen supersterren en media, waarbij niet meer langer duidelijk is, wie nu precies naar de pijpen van wie danst in de gruwelijke mallemolen van The American Dream.

Voor alle onzichtbare, onbekende Houston fans: kijk niet naar TV vandaag, laat Internet links liggen en geniet verder van haar muziek. Al de rest is ijdelheid, ijdelheid, ijdelheid.

Advertenties