SNF0944A-620_1651226a

Hela, hola! Met 1 weekje vertraging werd 2013 echt ingezet op 8 januari: met een verjaardagscadeautje van Birthday Boy (na een 10 jaar durende winterslaap) voor zijn fans, die zo in shock waren en 24 uur later nog lichtjes gedesoriënteerd, met een krop in de keel en weg van deze wereld rondliepen.

Ik beken, ik ben er eentje van en not ashamed to admit it. En niet zomaar een cadeautje: een video en een nieuwe track die toch wel aan je ribben blijft kleven. Die grote meneren in de muziek business met behoorlijk wat cojones ongegeneerd in tranen doet uitbarsten. Il faut le faire. Geen potsierlijk on stage pathetisch gedrag van berimpelde shakende lijven in lederen broeken (hoe raadt u ik niet echt warm loopt voor Mick Jagger?), maar een understated, broos, franjeloos, naakt, verraderlijk simpel melancholisch muzikaal motief, dat je niet meer los laat.

Bijna commercieel met een verraderlijke angel. Net wat deze tijden, waarin alles focust op de waan van de dag, nodig heeft. Een man die zichzelf en de wereld een spiegel voorhoudt. Een onverbeterlijke speelvogel ook: zichzelf afschilderend als een oud verrimpeld mannetje, zingend met beverige stem en mimiek, schaamteloos spelend met alle media-speculaties over zijn gezondheid (“hij is terminaal, dit is zijn afscheidsalbum”). Insert melodramatic pause here.

Ronduit bedroevend en oppervlakkig zijn de essays van zogenaamd Bowie ingewijden genre Jonathan Ross, die naast het name-droppen (shame on you, Jonathan!) zich tussen de regels door zorgen maken over zijn stem, alsof ze – nochtans als zogezegd volbloed connaisseurs – plots ganse  stukken uit zijn oeuvre vergeten zijn (herinner u ‘Outside’, waar Bowie nog veel verder gaat in het vocaal vertolken van een krakkemikkig, beverig mannetje). Don’t be fooled, sweeties. The man still has full vocal capabilities. Het geneuzel over “wie is de vrouw in de ‘Where are we now’ video naast hem” is zo van de pot gerukt terwijl het nochtans door gerespecteerde BBC DJ’s  wordt gedebiteerd met zo’n stelligheid (“Het is Björk (not), het is Coco“) (Bowie’s zgn. helleveeg van een PA) (opnieuw not). U voelt zich geschoffeerd als fan pur sang door wat de man aanricht met zijn voorgaande sleeve-designs, zijn opzettelijk gerotzooi met zijn imago ? (zijn nieuw imago lijkt een afwezigheid van imago). Live with it: het is wel zijn imago!

En Hij Die Zoveel Groter Is Dan Zijn Naam (overdrijven mag je altijd als je een fan bent), heeft z’n oude vossenstreken nog niet verleerd;  na 66 jaar, speelt hij nog altijd als een klasbak Houdini met perceptie, speculatie en media-hype. Hoe speel je het anders klaar om na 10 jaar, zonder enig teken van sound or vision, zonder fanfare of perscampagnes, op amper een paar uur tijd, in 20 landen nummer 1 te staan, op basis van 1 track, van een album dat godbetert nog moet uitkomen? Met als gevolg een complete chart hype/rel, want de track van een album dat nog moet verschijnen, kan niet in de charts ranking opgenomen worden. Waarna een hele machinerie (The Official Charts Company) in actie schiet om toch maar een uitzondering proberen te maken. Alles uiteraard om dat pre-revolutionaire zootje van bowienauts at the gates toch maar af te houden. Onze Birthday Boy had het niet zo gek kunnen bedenken en lacht in zijn vuistje. Het is hem meer dan van harte gegund, jandorie!

Wie dacht dat Onze Man instant interviews zal geven, op tournee gaat en live zal optreden, is eraan voor de moeite. Tenzij hij natuurlijk verandert van idee (het voorrecht dat alleen de grootsten gegeven is). Interviews worden overgelaten aan producer en oude bekende studiomuzikanten. Verwacht niet dat ie zelf zijn werk zal becommentariëren en geef hem eens ongelijk? Wordt het niet hoog tijd dat we met z’n allen zelf opnieuw leren na te denken en wat minder blijven steken in oppervlakkigheid, die media en maatschappij ons voorkauwt? Het feit dat de video zowel ontroert als ongemakkelijk aanvoelt betekent net dat Onze Filosofische Bard een vinger op de wonde ligt: ‘moeten we van zover gekomen zijn om hier uiteindelijk te belanden?’

De media stikte bijna in haar eigen tweets, serieuze analyses en journalistiek de profundis; ik heb ze allemaal likkebaardend gelezen, gelachen, me soms geërgerd en met volle teugen genoten.

En bij deze verklaar ik Jan Delvaux met al z’n popkennis een grote ignoramus: ten eerste wordt Bowie met een O uitgesproken, niet met een A. U wil bewijs? Toon me 1 fragment waarbij hij zichzelf en zijn band tijdens een optreden introduceert als Bawie? I think not! Ten tweede, beste Jan; zal Onze Man 1000 keer meer relevant zijn in zijn post-Scary Monsters periode dan jij ooit zal worden! De pretentie: hemeltergend! Zei ik u al dat ik fan ben? Doch dit geheel terzijde.

Wie geïnteresseerd is in wat meer diepgravende essays over het voor de fans ronduit blasfemische edoch geniale sleeve-design van het nieuwe album: http://thequietus.com/articles/11079-david-bowie-the-next-day-artwork

en hier over de shock come-back: http://thequietus.com/articles/11068-david-bowie-where-are-we-now-the-next-day

(Wie als music buff wat dieper wil ingaan op de akkoorden en harmonieën: kijktnekeerier: http://garyewer.wordpress.com/2013/01/09/song-analysis-david-bowies-where-are-we-now/)

Onze man dankte alle fans op zijn website voor de hartverwarmende appreciatie en reacties op zijn muzikale terugkeer: wij moeten hem dankbaar zijn. Bless his kind and generous heart. Eindelijk weer een beetje provocerende diepgang in this shallow world. The return of the Thin White Hope Indeed!

Advertenties